تابناک: ملی جوانان با تصویب و اعلام برخی برنامهها چه هدفی را دنبال کرده و آیا اساسا این برنامهها از استراتژی مشخصی پیروی میکند؟
به تازگی مقامات سازمان ملی جوانان اعلام کردهاند، به دنبال طرحی هستند که بر پایه آن، پسران جوان با شرکت در کلاس آموزشی، مدرک تخصصی ازدواج را به عنوان یکی از پیششرطهای لازم برای ازدواج، دریافت کنند.
در این زمینه، محسن زنگنه، رئیس سازمان جوانان استان تهران اظهار داشته است: «به دنبال این هستیم که تا دو سال آینده، اگر پسری به خواستگاری دختری رفت، دختر خانم به شرطی پاسخ دهد که خواستگار این دورهها را گذرانده باشد»!
بنا بر این گزارش، به نظر میرسد، مسئولان جوان این سازمان دچار نوعی اشتباه راهبردی شده اند و خواسته یا ناخواسته با طرحهای عجیب و غریب، نه تنها مشکلی از مشکلات جوانان را حل نمی کنند، بلکه با ایجاد شکلی نوین از بروکراسی، و احتمالا ایجاد مشاغلی جدید! ـ که برای راه اندازی این دورهها و صدور گواهی ایجاد خواهد شد ـ اشتیاق به ازدواج را نه تنها افزایش نداده بلکه در جهت عکس آن عمل میکنند.
البته شکی نیست که آموزشهای رسمی و یا غیررسمی پیش از ازدواج، میتواند تا اندازه بسیاری آگاهیهای لازم برای آغاز یک زندگی مشترک را در اختیار جوانان قرار دهد؛ اما افزودن این شرط به شروط لازم برای ازدواج که مبتنی بر اقدامی دستوری است، همانند بسیاری از موارد دیگر تنها به عنوان رفع یک مانع بدان نگریسته خواهد شد و به جای درک ضرورت آن و اهتمام به فراگیری آموزشها همانند رفع تکلیف با آن برخورد خواهد شد.
ناگفته نماند که موکول کردن پاسخ عروس خانم به داشتن مدرک تخصصی ازدواج آقا داماد، کمی خندهدار به نظر میرسد که چه بسا در صورت تأییدهای بعدی، دستاویز پیامکهای شهروندان ایرانی نیز قرار گیرد.
در این باره باید گفت، ایجاد توانمندی برای ازدواج جوانان، مقولهای بسیار نیک و مطلوب است، اما دادن مدرک و قرار دادن آن به عنوان شرط لازم برای ازدواج، شایسته و کارشناسی شده نیست. نکته دیگر در این طرح پیشنهادی این است، گویا ایشان تنها توانمندی همراه با مدرک پسران را برای ازدواجی موفق کافی دانسته و خانمها را از گرفتن این مدرک تخصصی و به دنبال آن، آموزشهای پیش از ازدواج بی نیاز دانسته اند! بنابراین باید گفت، پسران متقاضی ازدواج باید پس از پایان تحصیلات و انجام خدمت سربازی سه ماهی نیز برای گذراندن این دوره تخصصی وقت بگذارند!
هرچند به یقین نیت سازمان ملی جوانان در این پیشنهاد مثبت و خیر بوده است، اما روش آن بسیار بیسلیقه و همراه با بروکراسی زدگی است؛ بنابراین، پیشنهاد میشود مدیران جوان این سازمان به جای تدبیر چنین شیوههایی، در پی فراگیر کردن آگاهسازی و ایجاد نیاز و همچنین دادن آموزشهای لازم با بهرهگیری از سازمانهای غیردولتی و نهادهای اجتماعی مردمی و به ویژه زیر نظر کارشناسان امر باشند، زیرا این روش از اثربخشی بیشتری برخوردار بوده و طرح یاد شده را از حالت دستوری و اجبار به موضوعی مورد علاقه پسران و دختران در شرف ازدواج تبدیل خواهد کرد.
