• تاریخ : ۱۳ام تیر ۱۳۹۶
  • موضوع : مجله


گروه رویدادي : نوزاد و کودک

تاريخ انتشار : ۱۳۹۶/۰۴/۱۲ – ۱۴:۰۵

كد :۷۵۳۴۰

اختلال هسترس پس از سانحه در کودکان/ فرخانومدم پس از تصادف ترسو و بیقرار انجام گرفته هست!


مشکلات رواني در کودکي، حتي اگر متایم و گذرا باانجام گرفت، احتمال دارد که پيامدهاي جدي در برداشته باانجام گرفت؛ زيرا ممکن هست که يادگيري و رانجام گرفت کودک را مختل کند. از جمله‌ اين قبيل مشکلات، هسترس پس از سانحه (PTSD) مي‌باانجام گرفت که به دنبال وقوع يک رويداد آسيب‌زاي انجام گرفتيد (زلزله، تصادف و…) بروز مي‌کند.
هسترس پس از سانحه، سندرمي هست که پس از مشاهده، درگير انجام گرفتن، تجربه‌ مستقيم يا شنيدن يک عامل هسترس‌زا و آسيب‌زاي انجام گرفتيد روي مي‌‌دهد، که مي‌تواند منجر به مرگ واقعي يا تهديد به مرگ يا وقوع يک سانحه جدي باانجام گرفت.


 


کودکان نسبت به اين تجربه‌ها احساس ترس و درماندگي مي‌کنند ولي اغلب با رفتارهاي آشفته و حاکي از بيقراري واکنش نشان مي‌دهند و مدام تلاش مي‌کنند از يادآوري رويداد و سانحه اجتناب کنند.

کودکان اين حوادث را به اشکال مختلف تجربه مي‌کنند. ممکن هست کودکي مستقيما در معرض حادثه‌اي همچون سوء‌‌هستفاده جنسي، تصادف، سوانح طبيعي و… قرار گرفته باانجام گرفت يا درباره‌ وقوع اين حوادث از ديگران شنيده باانجام گرفت .

به طور کلي افرادي که چنين رويدادهايي را تجربه مي‌کنند حتي در مورد کودکان، بيشتر از اين که ما بتوانيم تجربه آنها را تصور کنيم و احساسات آنها را درک کنيم که در آن لحظه چه احساسي داشته‌اند، از آن واقعه رنج مي‌برند.

همين امر وجه تمايز هسترس پس از سانحه با ساير حوادث خانومدگي هست. بنابراين تلاش در جهت درک وضعيت فردي که هسترس پس از سانحه را تجربه کـــرده، کار تعدادان ساده‌اي نيست. واکنش‌ به اين حوادث به هر شکلي که اتفاق افتاده باانجام گرفت متفاوت هست. الگوي آسيب‌پذيري به هسترس از کنش متقابل فعال بين آمادگي‌هاي ارثي و ديگر عوامل بيولوژيکي متفاوتي در واکنش به هسترس‌هاي روزمره متولد مي‌شود.

اما تاثير اين وقايع روي کودکان به فاکتورهاي مختلفي از جمله نوع حادثه، انجام گرفتت، محيطي که حادثه در آن اتفاق افتاده، تداوم و تسلسل وقايع، سني که کودک در معرض چنين حادثه‌اي قرار گرفته و احتمالا بي‌دفاع بوده هست، رويدادهاي آسيب‌زاي قبلي، طي کـــردن دوران پس از حادثه ، نحوه‌ دلبستگي کودک، به مادر يا مراقبان نخستيه بستگي دارد.

کودکاني که در محيط خانواده خود در معرض خشونت و ضرب و جرح قرار دارند، حتي خشونت‌هايي که منجر به مرگ يکي از اعضاي خانواده مي‌شود؛ بيشتر مستعد آشکار کـــردن نشانه‌هاي هسترس پس از سانحه هستند. همچنين کودکاني که در محيط خانومدگي شاهد طلاق والدين يا جدايي همراه با مشاجرات طولاني آنها مي‌باشند، يا توجه به شرايط خانومدگي قبل و پس از طلاق، احتمال بروز اين نشانه‌ها افزايش مي‌يابد .

طبق نظر متخصصان اکثر کودکان پيش‌دبستاني، براي سازگاري مجدد بعد از طلاق ، به يک دوره ۲ تا سه ساله نياز دارند، آنها ممکن هست پرخاشگري و افسردگي، نافرماني و مشکلات ارتباطي با همسالان ظاهر ساخانومد.

به‌طور کلي کودکان زير ۱۱ سال در برابر نشانگان هسترس پس از سانحه ، آسيب‌پذيري بيشتري نشان مي‌دهند.

در اين ميان خردسالان ممکن هست علايمي از قبيل تاخير در رانجام گرفت زبان و ناتوانايي‌هاي يادگيري و گفتاري بيشتري بروز مي‌دهند.

نشانه هسترس پس از سانحه ممکن هست خود به خود پس از مدتي کاهش يابد، اما مجددا ماه‌ها يا سال‌ها بعد از وقوع سانحه آشکار شود. در اين مدت عوامل مختلفي از قبيل سابقه خانوادگي، تجربيات دوران کودکي، ويژگي‌هاي شخصيتي و ناآسودهي‌هاي رواني پيشين مي‌تواند در بروز و تانجام گرفتيد نشانگان موثر باانجام گرفت.

علائم هسترس پس از سانحه (PTSD) در کودکان

۱- ناآرامي و بي‌قراري، رفتارهاي پرخاشگرانه، احساس‌ بيزاري از ديگران.

۲- گوشه‌گيري و مشکلات در روابط بين فردي به دشواري انس گرفتن با ديگران (به ويژه تایمي کودک مورد سوء هستفاده جنسي يا جسمي قرار گرفته باانجام گرفت)

۳- احساس گناه و شرمزدگي، بي‌احساسي و فقر هيجاني که از طريق جمع کـــردن خود و انقباض عضلات صورت مي‌گيرد.

۴- واپس‌روي‌هاي رانجام گرفتي (بازگشت به رفتارهاي نخستيه کودکان، شب‌اداري مکيدن شست و…)

۵- رفتارهاي تهييجي و برانگيختگي بيش از حد (حالت گوش به خانومگ بودن که به محض مواجه انجام گرفتن با محرک تنش‌زا شوکه مي‌شود.)

۶- اختلال خواب، کابوس و خواب‌هاي ترسناک (روياهاي هولناک بدون محتواي مشخص)

۷- اجتناب از افکار و احساسات و حتي اماکني که وقايع ناخوشايند را براي کودکان ياد‌آوري مي‌کند.

۸- تکرار خاطره‌هاي آسيب‌زا از قبيل مزاحمت تجاوز و … در ذهن کودکان.

۹- تمايل بازي‌هاي تکراري پيرامون حادثه‌اي که تجربه کـــردند.

۱۰- دشواري‌هاي يادگيري، مشکلات در تمرکز و تکاليف درسي


درمان و توصيه‌ها:

فرآيند درمان کودکان مبتلا به PTSD تلفيقي از دو رويکـــرد شناختي رفتاري مداخلات رفتاري شامل: تعلیم نحوه‌ي مواجه‌ي موثر با ترس‌ها، اجتناب از اماکن يا افرادي که وقايع را يادآوري مي‌کند، مي‌باانجام گرفت ؛ همچنين هستفاده از تکنيک آرام بخش، پذيرش احساسات کودکان در کاهش نشانگان هسترس پس از سانحه موثر هست والدين چنين کودکاني مي‌بايست پس از مشاهده ي علايم فوق که بيش از يک ماه تداوم مي‌يابد و منجر به اختلال در عملکـــرد کلي کودکان (تحصيلي، رفتاري و…) مي‌شود نسبت به درمان آن اقدام نمايند. 

اشتراک در شبکه اجتماعی

گوگل پلاس فیسبوک تویتر لینکدین دیگ کلوب فیسنما